“Je twijfelt: past dit werk eigenlijk wel bij mij? Hoor ik hier wel thuis? Je weet niet goed wat jouw unieke bijdrage is, wat je écht goed kunt, of welke richting je op wilt.”

Jouw functie leek op papier helemaal perfect. Een goed team, leuke opdrachten, prima voorwaarden. En toch voel jij je leeg. Je doet wat er van je gevraagd wordt, maar het raakt je niet. Toen een collega vroeg: “Wat zou je doen als je nergens rekening mee hoefde te houden?”, gebeurde er iets in jou. Je voelde: dit is een vraag waar ik serieus over moet gaan nadenken.

“Ik wil mijn werk graag goed doen. Niet een beetje goed, maar écht goed. Alles wat ik aanraak moet kloppen.”

Je hebt die presentatie tot drie keer toe herschreven, omdat je bang was dat iemand er iets van zou vinden. Het moest perfect zijn en je was zeer gespannen toen je de presentatie gaf. Je bent streng voor jezelf. Je denkt: “Als ik nog iets harder mijn best doe, dan ziet iedereen wat ik waard ben.” Maar hierdoor raak je jezelf juist langzaam kwijt.

“Ik ga van de ene afspraak naar de andere, mijn mailbox puilt uit en de deadlines stapelen zich op.”

Afgelopen week heb je weer jouw lunchpauze opgeofferd om achterstallige mails weg te werken, om daarna te ontdekken dat er alweer twintig nieuwe mails binnenkwamen. Hulp vragen voelt als falen, grenzen aangeven als onhaalbaar. Zo blijf je altijd “aan” staan en zelden genoeg ruimte om écht op te laden.

“Ik merk dat mijn ideeën of zorgen niet altijd worden gehoord. Ik voel me soms buitengesloten of over het hoofd gezien.”

Je werkt in een team waarin je regelmatig met frisse ideeën komt, maar je krijgt zelden écht respons. Er wordt geknikt, gelachen, maar vervolgens gebeurt er niets. Je begint te twijfelen aan jezelf: was het niet goed genoeg wat ik inbracht? Moet ik harder praten, mezelf meer bewijzen?

“Er is niemand die met me meekijkt, ik heb geen vaste buddy of coach en persoonlijke ontwikkeling lijkt geen thema binnen mijn organisatie.”

Je bent net begonnen in een nieuwe functie en krijgt letterlijk de boodschap: “Gewoon zelf je weg vinden, daar leer je het meeste van.” In theorie misschien waar, maar in de praktijk voel je je verdwaald. Elke vraag die je stelt lijkt ‘te veel’, dus houd je ze maar voor je. Het maakt je onzeker en je haalt lang niet het beste uit jezelf.

Hoe zou het voor je zijn als:

• Jij werk zou doen dat echt bij je past, waarin je jouw mooie talenten in kunt zetten en energie overhoudt aan het eind van de dag? Je dus niet langer hoeft te twijfelen, maar voelt: dit klopt?
• Jij helemaal jezelf mag zijn en jouw werk daardoor juist beter wordt?
• Je weer regie zou voelen over jouw dag? Als pauze nemen en op tijd naar huis gaan geen luxe is, maar iets normaals?
• Je ruimte voelt om je uit te spreken en merkt dat er écht naar je geluisterd wordt? Dat jouw stem telt, gewoon zoals die is?
• Je iemand naast je hebt staan die luistert, jou spiegelt en je helpt om steviger te gaan staan?